TOT DAT ALLES VERANDERDE
‘Is dit het nou?’ Dat dacht Rosa (19) vroeger vaak als ze in de kerk zat. Preken duurden lang. De taal was ingewikkeld. En eerlijk? Ze keek vooral uit naar het moment dat het voorbij was. Toch deed ze pasgeleden voorin diezelfde kerk vol enthousiasme belijdenis van haar geloof: “Er is iets in mij veranderd.”⛪
Als kind vond ik het verschrikkelijk als ik soms mee moest naar de ‘volwassen’ kerkdienst. Ik dacht vooral: ‘neee, vreselijk, laat mij gewoon naar m’n kinderdienst gaan!’ En toen ik ouder werd en daar ook niet meer naartoe mocht, dacht ik: Is dit het dan? Is dit waar volwassenen elke zondag naar uitkijken?”⛪
“Er was geen bliksem uit de hemel. Geen mega-emotioneel moment waarop alles veranderde. Het ging eigenlijk heel geleidelijk. Ik begon Jezus steeds meer te leren kennen in mijn eigen leven. En toen begreep ik steeds beter wat ik met die preken kon. Het is alsof je een schoolboek openslaat en denkt: wat moet ik hier mee? Pas als je de stof begint te begrijpen, wordt het interessant. Dat had ik met de diensten.”⛪
Mijn verhaal is misschien geen spectaculair bekeringsverhaal. Geen duidelijk ‘voor en na’. Juist dat maakt het voor mij echt. Mijn geloof groeide mee met mij. En dat maakt dat ik nu, op mijn negentiende, met overtuiging kan zeggen: dit geloof is van mij.”⛪
“Mijn geloof helpt me als ik stress heb en faalangst. Inmiddels heb ik geleerd om dat anders aan te pakken. Door dingen bij God neer te leggen, door uit te zoomen. Ik haal geen nachten meer door. De faalangst is niet magisch verdwenen, maar ik heb wel meer houvast gekregen.”⛪
Nu kijk ik heel anders naar de kerk. Ik zit er niet meer omdat het moet, maar omdat ik het wíl. Ik haal er dingen uit die ik kan toepassen in mijn eigen leven. "Afgelopen zomer deed ik belijdenis. Beam
Geen opmerkingen:
Een reactie posten