ROUW IN DE KERK BRENGEN

Het gebruik van de rouw in de kerk brengen heeft waarschijnlijk oude wortels. Al bij het begin van het christendom was het de gewoonte om aanzienlijke personen in de kerk te begraven. Daarna kwam de gewoonte op dat velen dat velen in een heiligdom begraven wilden worden, om te rusten naast de martelaren. Dit ging gepaard ten koste van aanzienlijke sommen geld en was eigenlijk alleen bestemd voor rijken en aanzienlijken. Ook na de reformatie werd de gewoonte om de doden in de kerk te begraven voortgezet, ondanks verschillende synodale besluiten die dit wilden verhinderen. Om die reden kan men nog in bijna alle oude protestantse kerken graven, praalgraven, wapenschilden en pompeuze grafmonumenten aantreffen. Tot laat in de negentiende eeuw heeft deze gewoonte plaats gevonden.🪦

   

Wanneer nu evenwel de familie van de overledene, ook wanneer de dode niet in de kerk kwam te rusten, op een bepaalde zondag na de begrafenis ter kerke ging en aankondigde dat men de “rouw in de kerk wilde brengen”, wordt dit wel beschouwd als een overblijfsel van de Roomse gewoonte om in de parochiekerk voor elke persoon die begraven werd een zogenoemde dodenmis voor de zielenrust van de overledene op te dragen. Toen de Reformatie dit verbood, als, terecht een gevolg van het bijgeloof van het pausdom, ervoer men eigenlijk hier een leegte die opgevuld werd door de “rouw in de kerk te brengen.” 🪦 

 In ieder geval zal de voorganger, als de rouw in de kerk gebracht wordt, in het gebed en soms ook in de tekstkeuze voor de preek, zich richten, in woorden van vermaning en vertroosting, tot de nabestaanden van de overledene en zo niet alleen de familie, maar ook de gemeente bepalen bij de ernst van de roepstem die van elk sterven uitgaat.🪦 

 In de meeste steden vaak niet meer Jammer! Zelfs onkerkelijke families vroegen een dominee de begrafenis te leiden van een familielid en kwam daarbij naar de kerk om daar de rouw in de kerk te brengen.🪦 

 Volgens Gods Woord dient de gemeente een grote familie te zijn waar men met elkaar meeleeft in smart en vreugde. Bovendien bid ik dat het jou en mij zal gelden, als voor ons de rouw in de kerk wordt gebracht, er gezegd mag worden: hij of zij heeft een goede ruil bij de dood mogen doen. Wanneer zal dat zijn? Als we met de dood mochten klaarkomen. En klaar komen met de dood is klaar komen met de schuld. Kun jij sterven? De Heere geve het! Bron:refoweb.nl

   

NO GREATER☺20 januari☺Wanneer kanker terugkeert tijdens een langverwachte zwangerschap, steunt een jonge vrouw op haar geloof. Een ontroerend verhaal over hoop, opoffering en vertrouwen op God. Bezoek: NewFaithNetwork.com